geloof_inquisitie1Belemmering van zijnsontwikkeling.

Sinds het begin van ons bestaan streven we naar het Zijn. Tot op heden is dat niet gelukt. Het verzet van ons uiterst slimme, krachtige en op beheersing en zelfoverleving gerichte ego was ons kennelijk de baas. Deze pagina is bedoeld om dat verzet, die belemmering van zijnsontwikkeling, waar de inquisitie het meest afschrikwekkende voorbeeld van is, in de huidige tijd zichtbaar te maken zodat we ons er van kunnen ontdoen.


In deze tijd is de belangrijkste belemmering van zijnsontwikkeling de volgende door velen gehanteerde gulden leefregel voor fatsoen:

En gelijk gij wilt dat u de mensen doen zullen, doet gij hun ook desgelijks (Lucas, 6:31).
Of anders gezegd: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Deze leefregel belemmert zijnsontwikkeling om de volgende redenen:

  1. De leefregel is bedoel om onprettige/pijn gevoelens te vermijden. Dat is onzinnig omdat pijngevoelens de afgescheidenheid zijn van je diepste ideaal, te weten het Zijn: het zijn wie je echt bent, je volmaakte vrijheid en verantwoordelijkheid, je balans, het Goede zijn en doen, je volmaaktheid, je Midden, je Kern, je Hart, je Wezen, je Ziel, enz. Alleen via het ervaren en vervolgens accepteren en doorvoelen van je gevoelens kun je één worden met je Ware Zelf die de innerlijke waarnemer, het bewustzijn, is van je gevoelens. Of anders gezegd, kun je het Zijn realiseren.
  2. De leefregel roept op tot zelfmanipulatie, tot het zelfopleggen van dogma's, tot zelfdwang, tot innerlijke onvrijheid. Daarmee ben en blijf je in gevecht met jezelf. Een gevecht dat alleen te verliezen is. En nu na zo veel millennia ook inderdaad verloren wordt. De mensen willen immers geen dogma's meer. Ze willen zichzelf zijn. Ze willen vrij zijn. Vandaar de crisis van de instituties kerk (religie), staat (ideologie) en Wetenschap (kennis) in de vorm van respectievelijk de leegloop van de kerk, de kloof tussen burger en politiek, de uitval uit het onderwijs (onafgemaakte opleidingen, kennis opdoen slechts voor het diploma, voor baanzekerheid).
  3. Het is in wezen onmogelijk om precies te weten wat een ander zal voelen als gevolg van jouw acties. Denk je dat wel te weten en ernaar te handelen, dan ben je bezig met "invullen". Daarmee ga je voorbij aan je eigen (ongemanipuleerde) echtheid en aan dat van de ander. Wees jezelf en laat de ander dat ook zijn. Jij bent niet verantwoordelijk voor de gevoelens van een ander en de ander niet voor die van jou. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen gevoelens, want ze zijn van jou en bovendien moet je ze voelen om het Zijn te realiseren. Dit betekent natuurlijk niet dat je geen grenzen mag stellen. Doe dat echter niet vanuit je gevoelens, maar laat het over aan je Ware Zelf.
  4. De leefregel houdt het bepaald worden door je bewuste en onbewuste gevoelens als haat, minachting, miskenning, angst, eenzaamheid, onzekerheid, enz. in stand. Of kortweg, houdt je ego in stand. Aangezien gevoelens dualistisch zijn, houdt de leefregel de verdeeldheid in stand. Daarmee voorkomt het de eenheid in verscheidenheid die inherent is aan het (singulaire) Zijn en waar we als mensheid al sinds het begin der tijden zo intens naar verlangen.

Wil je de vernieuwingen van deze pagina ontvangen, abonneer je dan via rss-logo31x31 
Wil je bericht van ieder nieuw artikel per email ontvangen, abonneer je dan op de weblog van NLbe www.kwantumsprong.blogspot.nl.

Het auteursrecht verbiedt artikelen integraal op internet te zetten. Om die reden zijn ze via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. op te vragen.

Afdrukken

René Gude, de denker des vaderlands, mist inzicht in de kwantumsprong van ego naar Zijn.

In reactie op het artikel in Trouw getiteld ‘De buik vol van topdown managers’, waarin wordt gezegd dat hoogopgeleiden ondanks de uitstekende arbeidsvoorwaarden binnen twee jaar het bedrijf verlaten, zegt René Gude het volgende:

‘Het individu zoekt zingeving.’ ‘Er is een verschuiving van zelfverwerkelijking naar zingeving.’ We hebben zingeving eerst zelfontplooiing genoemd en vervolgens naar de privésfeer geduwd. ‘Als de goede samenleving het resultaat is van de interacties van excellente individuen, dan is individuele zelfverwerkelijking het middel. Ieder verheft zich als individu, en de onzichtbare hand maakt van ons een volk.’ ‘Daarvoor is een collectief ideaal nodig, waartoe individuen zich kunnen verheffen.’

‘Totale zelfverwerkelijking is eigenlijk meer iets voor ambitieuze kluizenaars.’

‘De traditionele civilisatie-offensieven filosofie, religie sport en kunst zijn van oorsprong oefenprogramma’s voor de sociale deugden verstandigheid, rechtvaardigheid, kracht/moed en beperking. Die kun je gebruiken als trainingsprogramma om individueel slim te worden, te bepalen wat gerechtigheid is, moedig te zijn, en zelfbeheersing aan de dag te leggen. Maar de academie, de tempel, het stadion en het theater zijn bedoeld als vrijplaatsen waar individuen samenlevingsexperimenten kunnen opzetten om daardoor te komen tot collectieven die prudenter, rechtvaardiger, moediger en de beperking meer meester zijn’.

‘Laten we om te beginnen erkennen dat het stadion, de kerk, het theater en de academie niet voor individuele doelen misbruikt kunnen worden. Dan kijken we welke alledaagse collectieven wij vormen. Dat zijn families, ondernemingen, maatschappelijke initiatieven en politieke eenheden. Die onderwerpen we aan de deugdelijkheidstest: zijn ze prudent, rechtvaardig, niet te schijterig en toch beheerst? Als ze goed zijn, blijven we eraf. Zo niet, dan plegen we groot onderhoud.’

Reactie.
René Gude vindt zelfverwerkelijking meer iets voor kluizenaars en dus niet voor het collectief. Hij vindt dat de kerk, het theater en de academie niet hiervoor gebruikt mogen worden. Die dienen gebruikt te worden voor het creëren van de eigenschappen prudentie, rechtvaardigheid, moed en beheersing. René Gude weet kennelijk niet dat zelfverwerkelijking tot het Zijn leidt en dat in het Zijn deze eigenschappen volmaakt zijn.

Doordat hij de zelfverwerkelijking buitensluit, heeft hij iets nodig wat, zoals hij het noemt, het groot onderhoud moet doen. Met andere woorden, hij heeft iets nodig wat beslist over goed en fout. Tot op heden waren dat de instituties behorend bij de religie, de ideologie en de wetenschap. Gude wil dus de tijd terugdraaien en miskent daarmee het feit dat we nu juist van de dogmatiek daarvan afwillen en zodoende op weg zijn naar het Zijn. En tegelijk daarmee het dualistische ego, dat vanwege het intrinsiek zelfdestructieve karakter ervan nu de climax van die zelfdestructie nadert, in stand houdt. René Gude mist dus het inzicht in de kwantumsprong van ego naar Zijn en belemmert daardoor zijnsontwikkeling.

Bron: Trouw 19 maart 2014, Peter Henk Steenhuis.

streep-bottom

nieuwsbriefdonateurs

 word-lidboek

 contact